Conlang Wiki
Advertisement

Nacjonalizm sagelijski ( sag. Sagālă'ya wokutmi'sav, laud. Sagală'i tasō-sab )- idea promująca koncepcję narodu sagelijskiego w granicach państwa narodowego. Nacjonalizm sagelijski podkreśla odrębność etniczną, kulturową, geograficzną i w pewnym stopniu językową od sąsiednich Maurozyjczyków i Laudończyków. Generalnie nie podkreśla dwujęzycznego charakteru Sagelii (obecności j. sagelijskiego i laudońskiego) oraz włącza w obręb narodu wszystkie mniejszości etniczne i narodowe identyfikujące się z narodem sagelijskim, jego historią i kulturą. Rozwinął się w XVIII i XIX w. na fali odrodzenia narodowego w literaturze oraz wyrażanego w oporze przeciw podziale kraju na feudalne rozdrobnione jednostki, zaznaczając wyjątkowość Sagelijczyków i ich historyczną odrębność. Korzeni nacjonalizmu należy szukać już w okresie rewahijskim (VI-X w. p.n.e.), gdy wielu uczonych i pisarzy tworzyło kroniki i eposy narodowe, mitologizujące przeszłość z okresu miejskich imperiów Mupu i Manni, które ukształtowały społeczno-polityczny pejzaż regionu na wiele wieków. Do dziś duma i pamięć o dziedzictwie Mupu i Manni przeważnie łączy Sagelijczyków, Laudończyków i Maurozyjczyków, natomiast do połowy XX wieku bywała przedmiotem sporów.

Historia[]

Korzenie idei[]

Pierwsze idee zbliżone do nacjonalizmu pojawiły się na ziemiach Sagelii w okresie panowania kuaryjskiego (IV w. p.n.e.-VI w. n.e.). Ustawiczne walki między sibdalskimi książętami, rosnące problemy gospodarcze, zamęt religijny i najazdy nomadów doprowadziły do powstania kilku szkół filozoficznych, z których jedna, zwana pavajską, od kronikarza Pavai'a głosiła konieczność powrotu do rzekomych cnót i surowej moralności władców Mupu i Manni. Uczony zebrał prawdziwe i spreparowane wypowiedzi władców Mupu oraz Manni i ich ministrów, przytaczając je jako wzorzec postępowania dla rządzących. Wśród nich uważał za czołową cnotę utrzymanie pokoju i zebranie wszystkich skłóconych o marne sprawy pod jeden dach. Uczeń Pavai'a, Sandaam Tărkawam, łączył ideę zjednoczenia z szerzeniem jednej religii tobojskiej i uzasadnienia jedności narodu przez nie tylko przeszłość, ale i wspólny cel, jakim miałoby być oświecanie siebie i okolicznych ludów ideami toboizmu. Kapłani i uczeni animistyczni jednak również byli aktywni na tym polu, choć ich twórczość w większości nie została zachowana przez celowe lub przypadkowe zniszczenie dokumentów w okresie rewahijskim. Współcześni i późniejsi myślicieli porównywali generałów-jednoczycieli ziem sagelijskich do wcześniejszych władców Mupu i Manni, przekonując, iż jednoczą podzielony niesłusznie przez grzesznych, małostkowych możnych, jeden lud. Do głoszenia filozofii dołączyły także badania kultury, prowadzone na podstawie źródeł i wywiadów z ludnością wiejską. Robił tak m.in. VI-wieczny mnich Visanna. Przypuszczalnie szkoły wojowników- sibdali głosiły rodzaj mieszaniny idei religijnych i narodowych, lecz wymaga to pogłębionych badań.

W okresie panowania rewahijskego idee narodowe rozwijały się często nie tyle wbrew, co dzięki wsparciu obcych władców. Elity nomadów szybko asymilowały się do społeczeństwa Sagelii i zaczęły z powodzeniem szukać sojuszników wśród wybitnych uczonych mnichów, kapłanów i urzędników-literatów pochodzenia mieszczańskiego i sibdalskiego. Książęta zlecali kronikarzom tworzenie rodowodów dynastycznych wskazujących na pochodzenie obcych monarchów od wybitnych królów Mupu i Manni. W VII w. zaczęły powstawać liczne dzieła historyczne, obejmujące historię ziem sagelijskich od mitycznych początków Mupu. Najwybitniejsze dzieło wychwalające czasy Mupu i Manni i akcentującego odrębność i wyjątkowość charakteru mieszkańców regionu napisał polihistor i erudyta, tobojski biskup Tadomy, Asvani, twórca Wielkiej Historii Ludu Mupu. Inne dzieło, Dzieje Narodu Mupu Wybrane i Sławne stworzył wybitny VII-wieczny uczony, mnich tobojski Varabi, i tam nawiązując do tożsamości mupujskiej. Myśliciel religijny Vǎlkam Sunam skompilował Wielki Skarbiec Kruszców i Fiołków Południa, przytaczając prócz idei toboizmu także rodzime bóstwa i istoty, przy tym chwaląc piękno natury i różnorodność folkloru Sagelii. Potępiał podbój ojczystych ziem przez nomadów, ale porównował mecenasa, Ranilę, do mitycznych władców Mupu w dziedzinie wojny, polityki, poezji i patronowaniu naukom. Mniszka i poetka Kibada stworzyła narodowy epos Dǎbiis ("Dolinny zefir"), w którym na tle wątków metafizycznych tobojsko-animistycznych i historii zmagań i miłości z okresu kuaryjskiego ukazała w rzeczywistości własne spojrzenie na istotę i rolę narodu, jako wspólnoty równych ludzi o własnej tożsamości i przyrodzonych cnotach. Mistrz ceremonii władcy Esaby, IX-wieczny Ugiwad, stworzył niezachowaną w całości kompilację eposów sibdalskich od II do VI w. n.e., ukazując sibdali jako przechowujących idee Mupu i Manni oraz szlachetność narodu Mupujczyków.

Advertisement